PËR ORGANET E QEVERISJES SË SISTEMIT TË DREJTËSISË   |   115/2016

Neni 22: Shqyrtimi i shprehjes së interesit

1Për marrjen në dorëzim të shprehjeve të interesit dhe të dokumentacionit shoqërues të kandidatëve, mbahet një procesverbal, i cili tregon numrin dhe llojin e dokumenteve të paraqitura nga kandidatët. Procesverbali firmoset nga kandidati dhe përfaqësuesi i zyrës së protokollit të Avokatit të Popullit.

2Avokati i Popullit, brenda 5 ditëve nga paraqitja e shprehjeve të interesit dhe dokumentacionit shoqërues, verifikon nëse dokumentacioni i paraqitur nga kandidatët është i plotë.

3Nëse dokumentacioni i kandidatëve nuk është i plotë për të vlerësuar plotësimin e kushteve ligjore të përcaktuara në Kushtetutë dhe në nenin 19, të këtij ligji, si dhe të kritereve profesionale e morale, sipas nenit 34, të këtij ligji, Avokati i Popullit i kërkon kandidatit të bëjë plotësimin e dokumentacionit ose paraqitjen e dokumenteve shtesë. Njoftimi për plotësimin e dokumentacionit ose paraqitjen e dokumentacionit shtesë, i përcillet kandidatit me shkresë zyrtare ose në adresën elektronike të deklaruar, jo më vonë se 5 ditë nga dita e njoftimit nga Avokati i Popullit.

4Mosparaqitja e dokumentacionit plotësues, ose dokumentacionit shtesë në përfundim të afatit 5-ditor, nuk pezullon procesin e regjistrimit përfundimtar të kandidatëve dhe të dokumentacionit shoqërues. Në këtë rast, vlerësimi i kandidatit bëhet mbi dokumentacionin e dosjes së administruar nga Avokati i Popullit.

5Data në të cilën plotësohet dokumentacioni i kërkuar, ose afati i përcaktuar për plotësimin, konsiderohet dhe dita e paraqitjes dhe regjistrimit të kandidatëve dhe dokumentacionit shoqërues në zyrën e Avokatit të Popullit. Paraqitja përfundimtare dokumentohet me një numër regjistrimi nga zyra e protokollit të Avokatit të Popullit.

Përmbajtja

      1. Qëllimi i këtij neni ndryshe nga sa sugjeron titulli i tij, është të rregullojë momentin e rëndësishëm të marrjes në dorëzim dhe rregjistrimit të dosjes së çdo kandidati, duke synuar trajtimin e ndershëm dhe të paanshëm të çdo kandidati që ka bërë shprehjen e interesit, sipas përcaktimit të nenit 21 pika 2. Ky moment i procedurës, është me rëndësi tw veçantë për integritetin dhe efektivitetin e saj, por edhe për trajtimin e drejtë dhe realizimin e interesave të ligjshme të çdo avokati që ka shfaqur interesin për t’iu nënshtruar verifikimit paraprak. Në mënyrë që procesi i marrjes në dorëzim dhe rregjistrimit përfundimtar i çdo dosje të kandidatëve të interesuar të jetë sa më i ndershëm pa cënuar thelbin e standarteve të domosdoshme të procesit, qëllimi i këtij neni është të shmangë  refuzimin e menjëhershëm të dosjes së kandidatit, edhe nëse dokumentacioni i paraqitur vlerësohet të mos jetë i plotë për verifikimin e kushteve të neneve 19 dhe 34 të këtij ligji. Për këtë qëllim kjo dispozitë e ligjit i ofron çdo kandidati ose mundësinë e plotësimit të dosjes, ose vlerësimin e tij mbi bazën e dokumentacionit të paraqitur, edhe pse i paplotë.
      1. Objekti i rregullimit të dispozitës është marrja në dorëzim dhe rregjistrimi i çdo kandidati dhe i dosjes së tij pranë Avokatit të Popullit.
      1. Norma rregullon një fazë të rëndësishme të procedurës. Rregullimi i kësaj faze të rëndësishme të procedurës është i strukturuar në disa nënfaza, sipas paragrafëve që pëmban dispozita e nenit 22 të ligjit. Faza e parë është ajo e marrjes në dorëzim me procesverbal nga çdo kandidat të shprehjes së interesit dhe listës së inventarit të dokumentacionit të çdo kandidati, që i bashkëngjitet asaj. Faza e dytë është ajo e verifikimit brenda një afati të shpejtë 5 ditor nga Avokati i Popullit, nëse dokumentacioni i paraqitur nga kandidatët është i plotë.

       

      1. Nëse dokumentacioni për kandidatë të caktuar rezulton i paplotë, domethënë që nuk mundëson vlerësimin në tërësi të secilit nga kushteve të nenit 19 dhe 34 të ligjit, atëherë Avokati i Popullit ka detyrimin të kërkojë nga kandidatët përkatës paraqitjen e dokumentacionit të munguar, me shkresë zyrtare ose përmes postës elektronike të vënë në dispozicion nga çdo kandidat. Dokumentacioni shtesë nga çdo kandidat mund të paraqitet jo më vonë se 5 ditë nga dita e njoftimit nga Avokati i Popullit.

       

      1. Paragrafët 4 dhe 5 të nenit saktësojnë dy momente të rëndësishme të fazës së procedurës së marrjes në dorëzim të dokumentacionit të kandidatëve dhe rregjistrimit përfundimtar të tyre.

      a- se mosparaqitja e dokumentacionit të kërkuar shtesë në përfundim të afatit 5 ditor pas njoftimit nuk pezullon procesin e rregjistrimit përfundimtar të kandidatëve dhe dokumentacionit të tyre. Kandidatët që nuk e paraqesin të plotë dokumentacionin, dhe pas njoftimit të Avokatit të Popullit, do të vlerësohen mbi dokumentacionin e dosjes që administron ky institucion.

      b- Si ditë e paraqitjes dhe rregjistrimit të kandidatëve dhe dosjes së tyre te Avokati i Popullit do të konsiderohet data e plotësimit të dokumentacionit të kërkuar, ose përfundimi i afatit për plotësim dokumentacioni që përcaktohet në njoftimin e Avokatit të Popullit. Nëse marrja në dorëzim e shprehjes së interesit dhe dokumentacionit shoqërues dokumentohej në një procesverbal ndërmjet kandidatit dhe përfaqësuesit të zyrës së protokollit, rregjistrimi përfundimtar materializohet në një numër rregjistrimi nga zyra e protokollit të Avokatit të Popullit.

       

      1. Faza e marrjes në dorëzim dhe rregjistrimit përfundimtar të shprehjes së interesit dhe dokumentacionit të çdo avokati të interesuar nuk ezaurohet në një moment të vetëm kohor. Praktika e procedurave të tilla sugjeron që mosparaqitja që në fillim e dokumentacionit të plotë nga kandidatët e interesuar jo domosdoshmërisht nënkupton se ata nuk plotësojnë kushtet dhe kriteret e vendosura me Kushtetutë dhe ligj. Për rrjedhojë, strukturimi në disa nënfaza i kësaj faze dhe saktësimi i momenteve të rendësishme proceduriale ofron qartësinë dhe transparencën e domosdoshme për trajtimin e paanshëm të çdo kandidati. Nga ana tjetër, në pajtim me kriterin e aryetueshmërisë dhe proporcionalitetit, dhe pa cënuar atë të trajtimit të barabartë dhe të paanshëm të të gjithë kandidatëve, ligjvënësi ka vendosur detyrimin e Avokatit të Popullit të bëjë një verifikim të shpejtë të dokumentacionit të paraqitur, dhe për kandidatë të caktuar që rezulton se kanë paraqitur dokumentacion të paplotë,  t’u ofrojë mundësinë e plotësimit të tij brenda 5 (pesë) ditëve nga njoftimit i Avokatit  të Popullit. Në përputhje me parimin e eficencës dhe deburokratizimit, legjislatori ka çumuar të drejtë që procesi i përzgjedhjes paraprake të mos e humbasë cilësinë e tij, thjesht dhe vetëm për shkak të formalizmit të dokumentacionit, pa ceduar në plotësimin e kushteve dhe kritereve thelbësore, që d.m.th në çdo rast çdo kandidat do të vlerësohet mbi dokumentacionin që ka paraqitur. Po aq i rëndësishëm është edhe siguria që procedura e këtij neni ofron nëpërmjet marrjes në dorëzim me procesverbal të dyanshëm të dosjes së çdo avokati kandidat të interesuar, dhe rregjistrimit të tij përfundimtar nëpërmjet një numri rregjistrimit nga Zyra e Arkiv-protokollit e Avokatit  të Popullit.
      1. Konteksti historik në të cilin është miratuar dispozita (në fakt të gjitha dispozitat e Seksionit II të ligjit për Organet e Qeverisjes së Sistemit të Drejtësisë) është ai i reformës së thellë kushtetuese e ligjore të sistemit të drejtësisë të vitit 2016. Dispozita që komentohet është zbërthim i drejtpërdrejtë i nenit 147 të Kushtetutës, i cili është në vetvete, u miratua në kuadër të reformës, kushtetuese të miratuar nga Kuvendi në korrik 2016, në bazë të një marrëveshjeje mes të gjitha forcave politike kryesore në vend dhe pas një procesi të gjatë konsultimesh me bashkësinë ndërkombëtare dhe institucionet e specializuara në fushën e shtetit të së drejtës, veçanërisht Komisionin e Venecias (organ i Këshillit të Europës).

       

      1. Kjo reformë u parapari nga dy dokumenta të rëndësishëm strategjikë: (i) Dokumenti Analitik i Sistemit të Drejtësisë[1]; dhe (ii) Strategjia e Reformës në Drejtësi[2]. Këta dokumenta të rëndësishëm që u miratuan nga Komisioni i Posaçëm Ad Hoc për Reformën në Drejtësi (ndonëse i dyti vetëm në parim për shkak të mosmarrëveshjeve politike) përcaktuan problemet e sistemit dhe drejtimet që do të ndiqte reforma për t’i adresuar ato (problemet). Në fushën e qeverisjes së sistemit gjyqësor, dhe më konkretisht në lidhje me mënyrën e funksionimit të Këshillit të Lartë të Drejtësisë/KLD (organi pararendës i KLGJ), si organi kryesor i vetëqeverisjes së gjyqësorit, Dokumenti Analitik identifikoi problemet e mëposhtme: (i) fryma korporatiste (ose vetëshërbyese) në punën e KLD e përcaktuar nga dominimi i gjyqtarëve në përbërje të KLD-së dhe nënpërfaqësimi i aktorëve të tjerë të rëndësishëm të sistemit gjyqësor[3]; (ii) pavarësia e cunguar e anëtarëve të KLD që zgjidheshin nga Kuvendi me shumicë të thjeshtë pa ndonjë sistem të verifikimit paraprak të cilësive të tyre morale e profesionale[4] dhe (iii) mungesa e kritereve profesionale për kandidatët për anëtarë të KLD që nuk garantonte cilësinë e anëtarëve të KLD dhe njëkohësisht i hapte rrugë konsideratave politike në zgjedhjen e anëtarëve[5]. Këto probleme u shprehën në formën e objektivave në Strategjinë e Reformës në Drejtësi[6] dhe, më tej, në dispozita si kjo që po komentohet.

       

      1. Në vijim të gjetjeve të Analizës dhe objektivave të Strategjisë, Neni 147 i Kushtetutës riformatoi mënyrën e kompozimit të KLGJ, i cili është organi i vetëqeverisjes së gjyqësorit që zëvendëson ish-Këshillin e Lartë të Drejtësisë. Përbërja e KLGJ-së ndryshon në aspekte të rëndësishme nga mënyra e formimit të KLD-së së vjetër. Në veçanti, reforma kushtetuese solli një ribalancim mes anëtarëve gjyqtarë dhe anëtarëve jo-gjyqtarë (“laikë”) të organit, duke vendosur një raport 6-5 në anëtarësinë e tij. Ndërkohë që anëtarët e zgjedhur nga rradhët e vetë gjyqësorit përsëri kontrollojnë shumicën në KLGJ, 5 anëtarët e zgjedhur nga rradhët e profesioneve të lira të lidhura me fushën e drejtësisë (avokatia, akademia juridike dhe organizatat e shoqërisë civile aktive në këtë fushë) sjellin një element korrektues dhe balancues në lidhje me problemet e identifikuara në veprimtarinë e KLD-së së vjetër (shih më lart): në veçanti korporatizmin e theksuar dhe të pashëndetshëm të krijuar mes anëtarëve gjyqëtarë dhe mungesën e përgjegjshmërisë ndaj përdoruesve të sistemit të drejtësisë dhe shoqërisë në përgjithësi.

       

      1. Në këtë kontekst, rregullimi i nenit 19 (si pjesë e rregullimit të Seksionit II të ligjit për qeverisjen) detajon rregullimin e nenit 147 të Kushtetutës duke prezantuar konceptin e përzgjedhjes paraprake të kandidatëve për anëtarë të KLGJ nga struktura të pavarura jashtë Kuvendit dhe duke parashikuar kritere ekzigjente morale e profesionale për kandidatët. Në këtë mënyrë rregullimi i nenit 19 ndihmon në realizimin e objektivave të mëposhtëm: (i) eliminimin e frymës korporatiste që është vërejtur në funksionimin e KLD duke shtuar numrin e anëtarëve jo gjyqtarë të KLGJ[7]; (ii) garantimin e cilësisë sa më të lartë të anëtarëve përmes parashikimit të kritereve ekzigjente morale e profesionale për kandidatët për anëtarë të KLGJ që zgjidhen nga Kuvendi[8]; dhe (iii) krijimin e kushteve për garantimin e pavarësisë së anëtarëve të ardhshëm të KLGJ përmes një procesi përzgjedhjeje paraprake (bazuar krejtësisht në meritë) dhe një emërimi me shumicë të cilësuar nga Kuvendi.

       

      [1] Vendimi nr. 14, datë 30.07.2015 i Komisionit Parlamentar për Reformën në Drejtësi

      [2] Vendimi nr. 15, datë 30.07.2015 i Komisionit Parlamentar për Reformën në Drejtësi

      [3] Shih http://www.reformanedrejtesi.al/sites/default/files/dokumenti_shqip.pdf faqe 29, vizituar për herë të fundit në datë 31.07.2017

      [4] Idem

      [5] Idem

      [6]Shih http://www.reformanedrejtesi.al/dokumenti-strategjik-dhe-plani-i-veprimit Pjesa II, Objektivi 3, faqe 12, vizituar për herë të fundit në datë 31.07.2017

      [7] Sipas Kushtetutës së vitit 1998 KLD përbëhej nga Presidenti i Republikës, Kryetari i Gjykatës së Lartë, Ministri i Drejtësisë (këta 3 anëtarë ishin ex officio), 3 anëtarë të zgjedhur nga Parlamenti dhe 9 gjyqtarë të të gjitha niveleve të zgjedhur nga Konferenca Gjyqësore Kombëtare. Pra në llogari të fundit, 10 nga 15 anëtarët e KLGJ vinin nga gjyqësori.

      [8] Kushtetuta e vitit 1998 dhe ligji nr. 8811, datë 17.05.2001 “Për organizimin dhe funksionimin e Këshillit të Lartë të Drejtësisë” nuk parashikonin asnjë kriter për anëtarët e KLD të zgjedhur nga Kuvendi.

      1. Neni 22 është një normë e cila vijon të detajojë procedurën e përzgjedhjes dhe për këtë arsye informacioni për legjislacionin ndërkombëtar i paraqitur për nenin 19 është i vlefshëm edhe në këtë rast.
    1. Neni 22 është një normë e cila vijon të detajojë procedurën e përzgjedhjes dhe për këtë arsye informacioni për standardet ndërkombëtare i paraqitur për nenin 19 është i vlefshëm edhe në këtë rast.
    1. Materialet legjislative kryesore janë raporti që shoqëron projekt ligjin për Organet e Qeverisjes së Sistemit të Drejtësisë[1] dhe procesverbalet e mbledhjeve të Komisionit të Posacëm Parlamentar, të datave 14, 19 dhe 20 shtator 2016, në të cilat u shqyrtua projektligji në fjalë.[2] Sidoqoftë, duhet theksuar se drafti që iu nënshtrua diskutimeve në mbledhjet e Komisionit të Posaçëm Parlamentar nuk e parashikonte fare Komisionin e Posaçëm Ad Hoc për përzgjedhjen paraprake të kandidatëve nga avokatia. Sipas draftit të diskutuar në Komisionin e Posaçëm Parlamentar përzgjedhja paraprake e kandidatëve për anëtarë të KLGJ nga avokatia bëhej nga strukturat vetëqeverisëse të profesionit të avokatisë. Më konkretisht, versioni që u diskutua në Kuvend parashikonte kandidim dhe përzgjedhje të një numri të caktuar kandidatësh brenda secilës dhomë avokatie dhe një raund final përzgjedhës ku kandidatët e përzgjedhur nga dhomat lokale i nënshtroheshin përzgjedhjes përfundimtare pranë strukturave të Dhomës Kombëtare të Avokatisë. Kjo u konsiderua e papërshtatshme nga Komisioni i Posaçëm, dhe iu la detyrë grupit të ekspertëve të konceptojnë një mekanizëm paraseleksionues jashtë strukturave vetëqeverisëse të profesionit të avokatisë. Si rrjedhim, dispozitat e këtij nënseksioni morën formën e tyre aktuale vetëm në “minutën e fundit,” në kuadrin e një sërë amendamentesh të propozuara nga relatorja e projektligjit më datën 02.11.2016,[3] një ditë para miratimit të tij në seancë plenare. Raporti i relatores bashkangjitur amendamenteve të datës 2 nëntor përmban disa konsiderata në lidhje me formulën e zgjedhur për Komisionin e Posaçëm Ad Hoc dhe listën përfundimtare të kritereve që duhet të plotësojnë kandidatët.[4]

     

    1. Duke u kthyer për një moment te diskutimet e periudhës 14-20 shtator 2016 në Komisionin e Posacëm, aspektet më të debatuara mes deputetëve të shumicës dhe pakicës parlamentare lidhen me arkitekturën dhe vetë ekzistencën e procedurave paraparlamentare të verifikimit dhe përzgjedhjes së kandidatëve. Diskutimi mbi këtë pikë ishte i gjatë, por mund të përmblidhet në çështjen e kushtetueshmërisë dhe dëshirueshmërisë të parashikimit në ligj të një sërë filtrave paraseleksionues, të cilat nuk parashihen shprehimisht në nenin 147 të Kushtetutës; ky i fundit shprehet se “kritere të tjera dhe procedura për përzgjedhjen e kandidatëve rregullohen me ligj.” Ekspertët e grupit të punës dhe deputetët e shumicës iu përmbajtën qëndrimit se një rregullim i tillë nuk ndalohet nga Kushtetuta dhe është i nevojshëm për të garantuar depolitizimin dhe përfaqësueshmërinë e anëtarësisë laike të organeve qeverisëse, parime të cilave u referohet, ndër të tjerë, edhe Komisioni i Venecias (shih supra). Deputetët e pakicës mbajtën qëndrimin se kjo lloj arkitekture ishte tejkaluar nga kompromisi politik i korrikut 2016 që bëri të mundur miratimin e amendamenteve kushtetuese dhe se formulat e propozuara deri në atë moment kufizonin në mënyrë antikushtetuese autonominë e Kuvendit në përzgjedhjen e hapur të kandidatëve nga tre fushat përkatëse, si dhe bënin të mundur “kapjen politike” të organeve.

     

    1. Duhet thënë se objeksionet e opozitës, megjithëse nuk u pranuan në thelbin e tyre nga shumica, patën megjithatë një farë efekti në projektimin përfundimtar të procedurave përzgjedhëse paraparlamentare. Kështu për shembull sistemi i zgjedhjes së kandidatëve me votim nga kolegët e tyre, nëpërmjet dhomave vendore dhe Dhomës Kombëtare të Avokatisë, (i cili parashihej në draftin fillestar), u zëvendësua me komisionin ad hoc që kemi sot në ligj.[5]

     

    1. Pas miratimit të ligjit 115/2016, objeksionet e sipërpërmendura të opozitës u materializuan gjithsesi në një kërkesë të depozituar në Gjykatën Kushtetuese për konstatimin e anti-kushtetueshmërisë së ligjit në fjalë, përfshi edhe nenin 19. Gjykata Kushtetuese nuk e pranoi arsyetimin e kërkuesit duke theksuar, midis të tjerash, se: “Rregullimet që bën Kushtetuta nuk mund të jenë gjithmonë të plota e shteruese ... Gjithësesi mbeten mjaft aspekte të organizimit të jetës institucionale për t’u parashikuar në ligje ose akte të tjera normative[6]. Në këtë mënyrë Gjykata Kushtetuese sanksionoi kuptimin e legjislatorit të zakonshëm sipas të cilit, fjalia e fundit e paragrafit 3 të nenit 147 të Kushtetutës (“Kritere të tjera dhe procedura për përzgjedhjen e kandidatëve rregullohen me ligj”), është një autorizim i mjaftueshëm për legjislatorin e zakonshëm që ky i fundit të parashikojë në ligj një sistem të filtrimit të kandidaturave përmes një procedure paraprake për verifikimin e kandidatëve dhe krijimit të një strukture të posaçme për kryerjen e këtij verifikimi jashtë Kuvendit.

     

    [1] Shih http://www.reformanedrejtesi.al/sites/default/files/290616relacion-qeverisja-e-gjyqesorit.pdf , vizituar për herë të fundit në datë 31.07.2017

    [2] Shih http://www.reformanedrejtesi.al/procesverbale, vizituar për herë të fundit në datë 31.07.2017

    [3] Shih https://www.parlament.al/ëp-content/uploads/2016/07/Amendament-1.pdf, vizituar për herë të fundit në datë 31.07.2017

    [4] V. Hysi, Raport për Amendamentet e Propozuara, fq. 63-65, ibid.

    [5] Ibid, pika 2.3, fq. 62.

    [6] Gjykata Kushtetuese: Vendim nr. 41, datë 16.05.2017, 1/5 e deputetëve për kushtetutshmërinë e ligit për organet e qeverisjes, faqe 11.

    • Neni 147 i Kushtetutës
    • Neni 152 i këtij ligji, në lidhje me zgjedhjen e anëtarit të KLP-së që përfaqëson shoqërinë civile
  • Asnjë koment
    1. Gjykata Kushtetuese: Vendim nr. 41, datë 16.5.2017, 1/5 e deputetëve për kushtetutshmërinë e ligjit për organet e qeverisjes. Objekt i ankimit, midis të tjerave, ishte tërësia e neneve dhe seksioneve të Ligjit që rregullojnë procedurën e përzgjdhjes paraprake të anëtarëve jo magjistratë të KLGJ jashtë Kuvendit. Ankimi për këtë pikë nuk u pranua nga Gjykata Kushtetuese.
    1. Materiale relevante në lidhje me nevojën për ristrukturimin e organeve qeverisëse si dhe zgjidhjet e propozuara janë Dokumenti Analitik dhe Dokumenti Strategjik i Reformës në Sistemin e Drejtësisë, të miratuara nga Komisioni i Posaçëm Parlamentar.[1] Shpjegimet më të plota në lidhje me zgjidhjet konkrete të materializuara në ligj gjenden në materialet legjislative të sipërcituara, dhe sidomos në Raportin e relatores së ligjit për amendamentet e paraqitura në sesionin plenar.

     

    [1] Shih http://reformanedrejtesi.al/dokumenti-analitik dhe http://reformanedrejtesi.al/dokumenti-strategjik-dhe-plani-i-veprimit vizituar për herë të fundit në datë 31.07.2017

    1. Ligji Nr. 8811, datë 17.5.2001 (ndryshuar me ligjin nr. 9448, datë 5.12.2005) “Për Organizimin dhe Funksionimin e Këshillit të Lartë të Drejtësisë”.
Gent Ibrahimi
Marsida Xhaferllari, Arta Vorpsi, Gent Ibrahimi, Alma Faskaj (Vokopola)